Ten moment.

    Ten moment gdy go widzisz. To uczucie gdy serce już nie bije jak dawniej, na jego widok.
    Ta chwila gdy już nie płaczesz za tym, że wam się nie udało. Płaczesz bo kochasz kogoś, kto docenił to co ma. Uczucie szczęścia gdy wiesz,że już w całości twoje serce należy do kogoś innego, a On nie ma już na to wpływu. Ty kochasz innego, a na jego już totalnie olewasz. Tak jak on Ciebie przez kilkanaście miesięcy. To On nauczył Cię żyć bez niego. To On pozwolił, aby ktoś inny poświęcił Tobie czas. To jego wina. Ty nie musisz się już martwić. Nie masz czym.
     Kochasz kogoś, kto nie jest nim...

Łzy bezsilności.

  Ta bezsilność gdy ON jest blisko, a Tobie płyną łzy po policzkach... Ten ból w sercu gdy wiesz,że GO zawiodłaś.
   Nie chciałaś GO zawieść.  Przecież go kochasz i chcesz dla Niego jak nalepiej. I te noce, gdy leżysz w łóżku, cała przesiąknięta jego zapachem, gdy czujesz smak jego ust i te łzy. Nie umiesz ich powstrzymać. Nawet nie wiesz co one oznaczają. Nie wiesz dlaczego płaczesz.
   Wiesz jedno, kochasz go jak cholera i następnym razem wszystko mu wynagrodzisz...

Natura człowieka.

  Każdy ma kilka twarzy. Każdy coś ukrywa. Każdy czegoś się boi.
  Najwięcej ukrywamy przed najbliższymi. Nie chcemy,aby się nas wystraszyli bądź nas znienawidzili. To jest w naszej głowie. Jednak każdy potrzebuje wolności. Jednej chwili gdy może być sobą. Gdy może robić to co chce i nikt mu tego nie broni. Tylko czy chowanie się z własną naturą jest prawidłowe? Czy nie należałoby pokazać wszyscym jacy jesteśmy naprawdę? Wtedy byśmy dowiedzieli się, kto nas naprawdę akceptuje. Kto kocha nas takimy jakimi jesteśmy.
   Po prostu nas akceptował pomimo wszystkiego. Kto by kochał naszą obezwładną dzikość. Tak po prostu.

Są noce..

  Są takie noce, które spędzasz z telefonem. Są noce, gdy nie idziesz spać, bo ON nie może spać...
   Piszesz z nim i chociaż ledwo widzisz na oczy, to nadal z nim jesteś. Zarywasz noc, tylko po to by nie był sam. I chociaż są noce gdy ty siedzisz sama, a go nie ma...to Ty mu wybaczasz. Wiesz,że jest zmęczony po dniu. Nie masz mu tego za złe. Po prostu go kochasz. Odwracasz jego uwagę, gdy przez zmęczenie widzi różne, nierealne rzeczy. Po prostu jest twoim oczkiem w głowie. I chociaż nie możesz przy nim być, jesteś przy telefonie. Chcesz go przytulić. Utulić jak dziecko.
   Kochasz go jak nie wiem co. To twój ideał, to ten jedyny.

Osoby..

   Nie wszyscy doceniają to co mają. Myślą, że jak raz im się udało to zdobyć, to zawsze ich będzie. Co nie jest prawdą.
   Spotykamy różne osóby, które zmieniają nasz świat. Albo na lepsze,albo na gorsze. Jednak są osoby, które nas kochają. Dla których jesteśmy ideałami. To osoby, które się nami opiekują. Są naszymi Aniołami Stróżami. Pilnują nas jak oczka w głowie. Ja mam taką osobę. Zapewne to czyta. Tak więc każdy gdzieś na tym świecie, ma taką osobę. Takie osoby są skarbem. Diamentem pomiędzy kamieniami.
   Pamiętajmy o takich osobach. To one pilnują, byśmy się nie potknęli na drodze do celu. Chcą być blisko, chociaż nie zawsze im to się udaje...

My...'dorośli'.

     Słyszę krzyk i śmiech dzieci. Widzę jak biegają. One są szczęśliwe. Ich oczy są pełne energii, świecą się bez pomocy łez. One nie mają problemów jak my...'dorośli'.

    Nie mają problemu w co się ubiorą, ponieważ to mamy je ubierają. Nie martwią się, że są 'brzydkie', ponieważ mają gdzieś, co o nich mówią. Nie płaczą nocami z powodu nieodwzajemnionej miłości. Są bez powodu szczęśliwe. A my...'dorośli' nie potrafimy tak. My...'dorośli' nie mamy tak bujnej wyobraźni. Nie jesteśmy już księżniczkami lub policjantami. Chociaż nadal szukamy księżniczek i książąt. 

    Wszystko kiedyś było PROSTSZE. Wszystko było INNE. Łatwiej było żyć. 

. 

.

.

Ale kimże jesteśmy?

MY...''DOROŚLI''.

~Anioł bez Skrzydeł